Vruuger war oit onze buuurt Toon den Bukkem bai de herremenie, bai Fanfare Somerens LUST. Daor spuldenie op Z'N TROMPET, want hai hield van meziek en war wegge noemt 'nen opgerùmde meens. Ze ware thois bai Wijlaars. Ze repeteerde daor elluke week 'nen aovend en nao de rippetitie rippeteerde ze aon de bar nog efkes mi êên haand en 'n glòske.

 

Aaf en toe gave ze 'n concert op de kiòs op 't Willeminaplein, of in de Donck of zo in het Durrep. Asse 'n concert gave op 't Willeminaplein môôgde nie rondlôôpe onder 't speule van de meziek. Daor liep toen meer blauw rond as naa in hil Zummere. En zònne pliesie hoefde mar te kèèke en dan blêêf iederêên staon.

 

Ze ginge òk wel es 'n sirrenade brenge as er bai êên van de leeje in de femilie 'n gouwe brùlloft war' of 'n aander grôôt fist. Dè hebbe ze òk gedaon toen onze buren  zilvere brùlloft han.

 

Ok ginge ze aaltei Sientereklaos inhaole bai de slois Elluf, en dan bròchte ze'm naor 't gemintehèùs; wai ginge dan staon te kèèke bai ' Huub Verdonschot  ' op 't willeminaplein. Ik heb òk wel es bai 't standbild van de Peelwerker gezete as ze d'r langskwame.

 

En in de Maaimònd ginge ze den irste zondag dauwtrappe, dè wil zegge, dan ginge ze te voet naor Ommel, mar dan ging ik nie mee.

Dè war hêêl vruug en onderweeges maokte ze iederêên wakker mi d 're meziek. Mar dè vond niemand èèreg want dè was ter ere van 's lief vrouwke van Ommel.

 

In d'n ôrlog môôge ze hillemòl nie op straot kome (ùtrukke noemde ze dè ). Toon den Bukkem oefende dan thèùs in z'n êêntje, hij zaat dan irst van dè meziekpepier de milledie te zinge, zôô van tara, ra ra ra, tara ra, en dan op z'n instrement. Wai mochten dè òk wel es prebere, en wai spulden toen al zô vloeiend detter in de kortste kere ôn alle kaante 't waoter ùtliep van al dè geblaos.

 

D'r war iets wà ik toen nie snapte. Mi van 't aaw in 't nuuw, dan was er bai ons in de straot om 12 uur 'n drukte van belang, van die grôôte lummels die dan mee kerbiet en 'ne wasketel 't ouwe jaor wegschote, dè knalde verschrikkelijk hard. Mar Toon, die stond dan aachter in den hof op z'ne trompet te blaoze:wien Neerlands bloed door d'aderen vloeit. Laoter, toen ik de tekst van dè lieke kende, toen begrêêp ik 't:dè was Toon z'n protest tege d'n bezetter. En hil de buurt môôg dè weete, bij elk bezet nuuwjaor opnuut.

 

Nao den ôrlog krêêge ze van d'n beschermheer (unne grauwte Zummerse Mens) uniforme, mi van die kopere knèùpe, die vur ieder optreeje gepoetst moesse worre. Han de Vleut prebeerde mèn zô gek te krèège om as tambour-maitre mi zônne stok te gooie, en dan moes ik ôk zo'n pak aon. Mar mi 't oefene thèùs sneuvelde er van alles, dus dè ging nie deur.

Kort daornao had ie wir wà aanders, toen zeetie: wai krèège van den beschermheer 'nen mascot, en daor moete we nog iemand vur hebbe om mee te lôôpe, dès wel iets vur jauw. Ik war toen 'n jaor of virtien , vèftien, denk ik. Mar toen ik heurde dèdieje mascot 'nen bok war mi van die grôôte gekrulde hôôres, bedankte ik toch vur de eer. As jong jongske zaag ik mèn al lôôpe mee diejen bok en mi 't zot Wimke, want die liep ôk aaltei mee.

In dieje tèèd beslôôt ik om bij 't tenêêl te gaon, dè deej ik toch liever, mar dès wir 'n hêêl aander verhaol.

 

En aaltei as ik 't lieke heur van "de Fanfare, ik zie oe toch zô gèère", dan denk ik aon alle plekskes

in Zummere waor we dank zij de Fanfare veul kwamen.