Normaol komme ze hier aaltei aachturum, mèr astur ààòn de vurdeur wordt gebeld dan ist iemand meej un kollectebus, of ze zèn ààòn ut verkeirde adres. Mar ik denk dè we’t wir gehad hebbe vur dees jaor.

‘T begint aaltei mi Jantje beton, èn dan om mar wà te noeme, De Hartstichting, De maag lever darmstichting, ‘T kankerfonds van Kôonegin Willemina, "t Rooi krois, De nierstichting , Diabeetes, de stichting vur Geestelijk gehàndicàpte, de Leepra stichting, ‘t Astma fons, èn ik weet nie wà allemaol nog meir. As de bel gao dan neem ik min portemeneej mar vast meej.

Vruuger kollecteerde ze in de bioscoop onder de pauze van de film mistal vur êin of aander goei doel. En op Zondag in de kerruk netuurlijk.

Mar as ik bedenk wètter vruuger allemaol ààòn de deur kwaam, dè war hil wà aanders. En dan gao ik hêel weit trug zeg mar sèsteg jaor geleeje.

Den bèkker èn de slaager die kwaamen aaltei aachturum, die haan unne transportfiets bij deir, meej un grauwte maand veurop en die kwaame èlken dag. En ààòn de vurdeur kwaam elken dag de melkboer meej unne dauwkààr meej unne hond erveur die moes hèlpe trèkke. In die kààr hattie en paor melkbusse staon waor dèttie meej un maotbuske van innen halve liter in oew pan schepte wà gai nôodig had. Dè noemde ze losse melk, èn mistal laag er zon bietje en blauwig waos op dieje melk, dan war ie ààòngelèngd meej waoter. Hai had weiter allêin gortepap èn karnemelk bai em, as gai pudding wulde dan moeste gai em zelluf kooke.

De gruuntenboer die kwaam elken dag mi pèèrd èn kààr, èn dè pèèrd had de verveilende gewònte om bai ons vur ‘t hois gaòn staòn te piese, daor war ons moeder nie blij mi. De gruuntenboer zelluf had ok un gewònte, hai deej gruunte of frèùt in de weegschaol en dan douwden ie mei z’n vingers op de schaol zò dèt meer leek as dèt war, daor moese we van ons moeder goe op lette .

En aaf en toe dan kwaam het mosterdmènneke ààòn de deur, die zaag er aaltij hêel netjes oit, alles gepoetst tot èn mèt zun tunneke meej koopere baande, mar ok zun schoene. En wèffer glas dèttie ok vol moes doen, hai mikte meej zen houte lepeltje der nôoit nèffe.

Wie dèttur ok aachturum kwaam in de wènter, de kolenboer die ut koolehok stids baivulde, meej die zwaore zakke op zene nek. Op inne Woensdag môoge min tweej ouwere bruurkes meej op zunne toer. Hai  reej meej pèèrd en kààr èn hullie môoge nost Bernard op den bok zitte. Toen ze ‘saoves thois kwaame zaate ze alletweej onder de sproete. Onze Kees vertelde hêel presies hoe dè war gekoome. Dè pèèrd dè schommelde as ie liep meej zen dikke kont op en neer, èn ineens ging zene stèrt omhôog èn frrrrrrrrrrt en hêele lange natte scheet èn zôdoende, èn dörrom ginge ze dus niemir meej.

‘t Brònôliemenneke kwaam ok aachturum, ons moeder had in den òrlog en petrôliumstel om te kunne kooke as tur wir us gin gas war. As dè mènneke binne war gewist dan bleef ut nog lang stinke, mar gai waart al blij dèttie kwaam.

Ok werd er geregeld gebèld dur ene toddenboer meej inne bakfiets, die kwaam om todde èn knèènevelle. Nòvenaand wèttie òn todde krêeg gaaf ie en paor cènte of soms en pepiere meulentje. Mar as gai gin zin had om iets bai mekaare te zuuke, dan zidde gewoon meens we hebbe niks as todde.

En Vrijdags zètte iederêen zunne völlesbak op straot, gin emmers of klikoos want die waare dur nie. Nèè iederêen had toen innen èègegemàkte völlesbak, wij han innen houtere meej òn swirskaante un handvat, die had onze Pa zelluf gefabrizeerd. En die bakke die kwaame ze leegmaoke op inne grôote platte waoge, in de zomerdag war dè innen hôop gestobber en innen hôop stank.

Soms kwaam er ok unne marskraomer langs de deur, meej illestiek èn gaore naolde en spelle, schoenfeeters èn borsels èn schoenpoets, èn nog meir van dè spul.

Mar veul spannender war ut as dieje schèèresliep langs kwaam, meej ene woonwaoge waorop ie ene slèpstêen had staon dietie meej zene voet liet draaie. Dè waare echte zigeunerlui, vrouwe èn kènder durbai èn as ze in de straot waare deej iederêen de aachterdeur op de knip, want ut gebeurde wel ins dè as ge on de vurdeur stond te kèèke dèsse intusse aachterom binne kwaame. Dieje meens zelluf had inne rauwe haorbos èn unne zwarten baord , en assie dan mèsse on ut slèèpe war zaat ie stids op dieje stêin te spierse. Ik vond ut aaltij spannend omdè ut praotje rondging dè die zigeuners wèl us kiendjes meej name.

Verder kwaam er unne èèrpel boer meej en èrdkààr meej en pèèrd erveur, die belde nie on de deur mar had zelluf un bel bij em èn hai riep hil de tèèd èèrepul, èèrepul, Pauke Huzing war dè.

Soms kwaame ze van de firma van Eijk meej unne grauwte dichte pèèrdewaoge waor van die forse Belze pèèrde vurliepe, en om de wiele zaate van die èèzere baande heene, as die dur de straot reeje dan stonde bai ons in de keuke de potte op ut rek te rammele. En as die pèèrde van aachtere iets hadde laote valle was er ene buurman die dè metêen op kwaam scheppe want dè war goed vur z’n rôoze zeetie dan.

In ut sezoen van ut frèùt dan gebeurden ut dètter boere aarbeie per slof, of appels èn pèère meej den vollen emmer hêel goeiekôop kwaame verkôope. Aanders wier alles op de veiling durgedraaid èn zôo waare wai dur goed mi. Mar vruuger han we zelluf ok frèùtbôome in de toin èn de buuren ok, èn waor ge veul van had dè wier onderling geröld, gai enen emmer pèrzike of prèùme èn wai innen emmer kersen of iets aanders. Dè leste doen wai nouw ok nog wel hier Zummere. Mar vur al die aandere dinge moete wai zelluf op pad nor den bekker de slager de super afijn noem mar op.

Ik wil nie zègge dè vruuger alles better war, mar ut war in ieder geval wel drukker on de veur èn aachturdeur.