Héét dà ze warre.

Boerke Perdekooper gi op stap

Ut waar best 'n mooi' durpke, veul biste, die zaten goed in ut vet, net zoas de boerkes trouwens. Het laand worde opgesierd mi euveral baum, en ut boerke dee elke dag goe' z'n werruk. Mar ut werruk war zwaor, vul werruk vur un bietje. Bood de stad dan wél het juste antwoord? Hai blif boer, màr trok toch vaker nao de stad, mooi hotelleke, van alle gemakke vurzie; stids vaker kwam-ie daor. Mer hai liet'r niks over los, wel det-'t hard nuddig war dett-ie er elke wik kwam. Want hai heette Perdekooper,ut war ne Perdekooper, en die doen in stilte hun werruk, stille genieters zogezeed, en dor wis ok ut vrouwvolk alles van. Normate zunne zoon ouwer worde, en hai ook ut boerenbedref als toekumstig opvolger in alle facetten wulde leren kennen, wulde-ie ok naor de stad. Vadder stuurde 'm dan ok naor dat bekende hotelleke dà op em altei zun hertverwermende indruk maokte. Prachtig vond ie 't, al dà pluusj en franje en die froi' stuul. En ok de bediening dee goed 'r best. En alles zat daar op de goeie plek. Jammer dat ze gin dialect spraken, maar heel attent vroeg ze wel steeds: "Wat wilt u hebben". Helemol niet ingesteld op de geneugten van de stad vroeg-ie spekpannekoeken, daor kon-ie ok in het durp zo van genieten. Naturrelijk, de klant war koning, dàt merkte ok de zoon van ons boerke. Hai at en at, helemaol vol zat-ie, na tien spekpannenkoeken droop 't vet langs z'n kin, mer ut kon 'm niet deren. Terug in het durp moes-ie vadder naturrelijk vertellen hoe z'n eerste grauwte stadse reis war verlopen. Dê war niet moeilijk: genoten had ie. Dus toen vadder bleef andringen hoe 't war kon zunnen zoon maar een ding oitbrengen: 'ik heb er agt neuje wel tien gehad, geweldig allemaol, en hééét dà ze warre......