Als jullie me nu zo zouden zien
staan zou je mond open vallen van verbazing of je zou misschien wel in lachen
uitbarsten.
Wat is het geval. Ik ben gekleed in
een zwarte boxershort, een zwarte stropdas om, donkergrijze sokken en iets te
krappe zwarte lakschoenen aan, daarover een paar grijze slobkousen. Ik neem
mijn hoed voor jullie af, een hoge zijden
hoed.
Hoe kom ik zover. Het opruimen
hangt me een beetje de keel uit. Ik moet van mijn kinderen gaan inventariseren
wat ik allemaal kwijt moet vóór ik ga verhuizen. Die verhuizing staat nog
niet vast, want eerst moet een woningbureau in het zuiden des land mij een
woning aanbieden. Voorlopig waren er gisteren 60 wachtenden vóór mij, maar
je kunt nooit weten, je kunt er maar klaar voor zijn nietwaar ?
In een zijkamer staat een oude
eiken linnenkast, minstens 75 jaar oud, met daarop gebeeldhouwde
druiventrossen, de vruchtbaarheid voorstellend, een grote ovalen spiegel op de
middendeur met facetrand en twee smallere deurtjes met kleinere spiegeltjes
aan de bovenkant. Onder een onderkast met twee grote laden. Wat die kast
allemaal aanschouwd heeft........, o.a. de geboorte van 6 nieuwe
wereldburgers,..... waarvan ik de eerste was. Zoiets geef je niet mee aan
de uitdrager bij het ontruimen van je ouderlijk huis, dus nam ik de kast mee.
Hij paste nergens bij mijn modernere inrichting maar ik gaf hem toch een
ereplaatsje en nam hem in gebruik voor van alles en nog wat. Aan de bovenkant
nog een gebogen bewerkte bovenrand en daar achter, bovenop staat een zwarte
hoedendoos, die ik geopend heb en wat ik vond heb ik nu aan. Uit balorigheid,
want ik ben het een beetje zat al dat uitgezoek. Kunnen jullie je dat
voorstellen ? Wat verzamelt een mens niet in zijn leven en vaak
doet hij er niets meer mee. Dan zeg je: maar kom, leg het
maar even in die kast, je kunt nooit weten.
Die hoge zijden hoed brengt de
herinnering op aan mijn vader, die deze hoed met bijbehorende spullen droeg
bij officiële gelegenheden, samen met een grijs gestreepte broek en een lange
jas met slippen, ook wel een billentikker genoemd.
Die te krappe zwarte schoenen was
een grapje van hem als hij uit beleefdheid naar een begrafenis moest van
iemand die hij nauwelijks gekend had. Dan kon hij in ieder geval het gewenste
ernstige gezicht erbij trekken zo zei hij !
Zo sta ik daar nu in een
belachelijke pose, neem de hoed af, houd hem voor de borst, zoals dat hoort en
ik groet u allen zeer !