Als kind zaten we in de auto, zonder gordel en zonder airbags.

Onze bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium, waar we onze tandjes op konden testen.

De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon open krijgen, evenals overigens de fles met chloor. Niets geen veiligheidssluiting.

Deuren en ramen bedreigden voortdurend onze vingertjes. Je vingertjes  klemmen was de beste leerschool om voor een volgende keer op te passen. De praktijk is immers de beste leermeester!

Op de fiets hadden we nooit een helm op.

We dronken water met de mond aan de kraan in plaats van uit een fles.

We bouwden zeepkisten en kwamen er pas op de eerste rit, bergafwaarts, achter, dat we geen rem hadden. Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.

’s Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en moesten pas thuis zijn als de straatlantaarns aangingen. Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon bij ons.

We sneden ons, braken onze botten en tanden en er werd niemand aangeklaagd. Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had waren we zelf.

We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog. Daar moesten we mee leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet voor. Hun reactie was: “Je moet je haar maar terughalen!”

We aten brood met dikke roomboter, genoten van de vette “kanen”, dronken Cola en werden evengoed niet te dik.

We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood aan.

Als we “gewond” raakten en er bloed vloeide, dan waren er geen speciale handschoenen uit voorzorg om niet besmet te raken.

We hadden geen Playstation, geen Nintendo, geen X-box, geen videogames, geen 64 tv-zenders, geen surround-sound, geen eigen tv, geen computer en ook geen internet chatrooms.

Wat wij wél hadden waren VRIENDEN.

We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen, gewoon achterom. En dat zonder van tevoren af te spreken en zonder dat onze ouders dat wisten.

Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op. Hoe was dat in godsnaam mogelijk?

We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen. We vermaakten ons met slootje springen. We aten wurmen en die leefden echt niet voor altijd in onze magen verder en we konden rustig kauwen op zuring. Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen en als dat tóch eens gebeurde, dan was dat niet “expres”.

Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was. Als je niet goed genoeg was, moest je met teleurstellingen leren omgaan.

Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of zelfs tot veranderde prestatienormen.

Als je met een mes naar school ging, dan deed je dat om op de speelplaats “landje te veroveren” of katjes af te kunnen snijden voor je moeder.

Soms hadden onze daden consequenties. Dat was logisch en daar kon zich niemand voor verstoppen. Als iemand van ons iets gedaan had wat verboden was, was het normaal dat je ouders je er niet uithaalden. Integendeel, ze waren het met de politie en de onderwijzer eens! Stel je voor! En je kreeg nog extra straf op de koop toe. “Je zult het wel verdiend hebben. Ze geven geen straf voor niks”, was hun commentaar

Onze generatie heeft veel probleemoplossers en uitvinders, die bereid zijn risico’s te nemen, voortgebracht.

We hadden vrijheid, we kenden onze plichten, we hadden succes en namen verantwoording.

Met al die zaken konden we zeer goed omgaan.

Bij die generatie hoor jij ook. Wees blij, dat je er toen bij was.